święcenia
Chrystus ustanowił

Chrystus ustanowił

sakrament kapłaństwa, powołując Apostołów i przekazując im władzę, przede wszystkim: sprawowania Eucharystii i odpuszczania grzechów. W Kościele pierwotnym, gdy Apostołowie i ich uczniowie chcieli kogoś włączyć do hierarchii, dokonywali tego przez zewnętrzny gest ? włożenia rąk. Święty Paweł wspomina ten obrzęd w listach do Tymoteusza.

Kapłaństwo jako osobny stan

Kapłaństwo jako osobny stan

w Kościele, obejmujący kapłanów i diakonów, można zaobserwować już w pierwszych wiekach chrześcijaństwa, w pismach Klemensa Rzymskiego, Ignacego Antiocheńskiego oraz w Didache.

Opis

Opis

w jaki sposób przebiegał wówczas obrzęd święceń, można znaleźć w pismach św. Klemensa Aleksandryjskiego (Kobierce VI, 13, 106, I), u Hipolita, papieża Korneliusza, Cypriana, a także w ówczesnych dokumentach synodalnych.

W pierwotnym Kościele

W pierwotnym Kościele

wyróżniano trzy bądź dwa stopnie święceń: kapłana (biskup-prezbiter) i diakona albo biskupa, prezbitera i diakona. Z czasem doszły kolejne stopnie, takie jak subdiakon, akolita, egzorcysta, lektor i ostiariusz. Jak widać nie zawsze uznawano święcenia biskupie za osobny sakrament. Jeśli za kryterium podziału święceń na stopnie uzna się władzę nad Eucharystią, wówczas biskup i kapłan nie różnią się od siebie.

Paweł VI zniósł stopnie święceń

Paweł VI zniósł stopnie święceń

od subdiakonatu do ostiariatu, zachowując dwa z nich w formie posług (lektorat i akolitat).